
در روزهایی که آسمان قزاقستان محل رقابت خلبانان پاراگلایدر از سراسر جهان است، آسمان ایران با سکوتی سرد در انتظار فرصتی برای جهانی شدن باقی مانده. قزاقستان، کشوری که تا چند سال پیش جایگاهی در ورزش هوایی نداشت، امروز با برنامهریزی، تعامل بینالمللی و توسعه زیرساختها به یکی از قطبهای برگزاری مسابقات پاراگلایدینگ تبدیل شده؛ اما ایران، با وجود ظرفیتهای بکر پروازی و جامعهای پرجمعیت از خلبانان، حتی نتوانسته میزبان یک رویداد رسمی جهانی باشد.
📌 چه اتفاقی در قزاقستان میافتد؟
در سال ۲۰۲۵، قزاقستان میزبان چندین رویداد مهم پاراگلایدینگ شده؛ از جمله جام قزاقستان، مسابقات مشترک با روسیه، جام کشورهای CIS و مسابقات آزمایشی قهرمانی آسیا-اقیانوسیه. همه اینها در حالی برگزار میشود که سایتهای پروازی این کشور از نظر کیفیت، تفاوت چشمگیری با سایتهای ایران ندارند. پس مشکل کجاست؟
📌 ایران؛ با پتانسیل بالا، اما در حاشیه!
ایران دهها سایت پروازی عالی دارد، از جمله روخ، کرند، امامزاده هاشم، و سیدان که قابلیت پروازهای رکوردی و بینالمللی دارند. خلبانان ایرانی نیز بارها در مسابقات جهانی خوش درخشیدهاند. اما این توانمندیها در سایه موانع ساختاری، قانونی و بیتوجهی مسئولان، به حاشیه رانده شدهاند.
📌 چرا ایران نمیتواند میزبان باشد؟
• محدودیتهای شدید ورود خلبانان خارجی و الزام به همراهی با ناظر داخلی
• زیرساختهای فرسوده یا ناکافی در سایتهای پروازی
• نبود نهاد تصمیمگیر تخصصی (فدراسیون مستقل ورزشهای هوایی)
• ناآشنایی با روندهای بینالمللی و ضعف در تعامل با FAI و PWCA
• بیاعتمادی جهانی به شرایط سیاسی و امنیتی ایران برای میزبانی
📌 و اما حلقه گمشده: فدراسیون مستقل ورزشهای هوایی
ایران برخلاف بسیاری از کشورها، فاقد فدراسیون تخصصی و مستقل برای ورزشهای هوایی است. این خلأ ساختاری نهتنها مانع توسعه ورزشهایی مانند پاراگلایدینگ، پاراموتور، بالن و وینگسوت شده، بلکه ایران را از حضور مؤثر در رویدادهای جهانی محروم کرده است.
🔻 چرا فدراسیون مستقل ضروری است؟
• ایجاد ساختار رسمی برای برگزاری و میزبانی مسابقات جهانی
• تسهیل ورود خلبانان خارجی و اعتبار بینالمللی کشور در FAI
• بیمه تخصصی و حمایت حقوقی از خلبانان و مربیان
• مدیریت آموزشی یکپارچه، صدور گواهینامههای استاندارد و جذب استعدادها
• صدای رسمی و قدرت چانهزنی در برابر وزارت ورزش و نهادهای بینالمللی
• حمایت مادی و معنوی از ورزشکاران، تیمهای ملی و اعزامها
فقدان چنین نهادی یعنی تصمیمگیریها توسط افرادی خارج از این جامعه تخصصی، بدون درک واقعی از نیازها، خطرات و ظرفیتها.
📌 حرف آخر
وقتی کشوری مثل قزاقستان با اراده و تدبیر جای خود را در صحنه جهانی باز میکند، نمیتوان انتظار داشت ایران با سیاستگذاریهای انفعالی و نگاه از بالا به پایین به ورزشکاران، در این میدان حضور یابد.
تا زمانی که نگاه به ورزشهای هوایی تزئینی، امنیتی یا محدودگرایانه باقی بماند و تا وقتی که فدراسیونی مستقل و علمی نداشته باشیم، نهتنها میزبانی از ما سلب میشود، بلکه پرندگان این مرز و بوم یکییکی کوچ خواهند کرد.
✈️ پرواز تنها در آسمان نیست، گاهی باید افکارمان را از زمین بلند کنیم.
فدراسیون مستقل، گام اول ماست به سوی آسمانی که بهحق، از آنِ ماست.
امیر سلیمانی