در ورزش‌های هوایی قرار است همه‌چیز درباره پرواز و رهایی باشد؛ اما انگار بعضی صندلی‌ها روی زمین میخکوب‌اند و خصوصیت‌شان «عدم پرواز» است و هر کس روی‌شان بنشیند، دیگر دل کندن بلد نیست.
این روزها در گوشه‌وکنار این ورزش، با افرادی روبه‌رو می‌شویم که نیرویی نامرئی آن‌ها را به یک «بِسِمت» دوخته.
جالب‌تر اینکه همین‌ افراد مدام می‌گویند:
«این مسئولیت برای ما منفعت ندارد!»
«ورزشکارها اذیت می‌کنند!»
«دستگاه‌ها همکاری نمی‌کنند!»
و شاهکارشان هم:
«ما که علاقه‌ای نداریم… ولی مجبورمان کرده‌اند بمانیم!»
عجب ایثار فوق‌العاده‌ای!
انگار هر صبح با آه و ناله پا به میدان می‌گذارند، فقط برای اینکه بار دیگر در نقش «فداشدگان مدیریت» ظاهر شوند.
البته اگر همان انرژی‌ای که برای لابی، نقشهٔ پشت‌پرده، مظلوم‌نمایی و قدری خرج می‌شود، صرف پیشرفت واقعی ورزش می‌شد، امروز وضع دیگری داشتیم.
اما چه می‌شود کرد؟
بعضی‌ها پرواز را دوست ندارند؛
آن‌ها فقط برجِ مراقبت را دوست دارند!
و همه می‌دانند کسی که از صندلی‌اش بترسد، نه به‌خاطر خدمت، بلکه از ترس از دست دادن کنترل، دیگر نه باد را می‌فهمد، نه آسمان را، نه ورزشکار را.
ما در آسمان آزادی هستیم؛
بعضی‌ها روی زمین دنبال «جاودانه کردن» صندلی‌شان.
و روزی خواهد رسید که همان بادی که پاراگلایدر را بالا می‌برد،
گرد و خاک صندلی‌های پوسیده را هم بلند کند.

✍🏻 وهاب آرایی

منبع : پرواز آزاد
یازدهم آذر۱۴۰۴