در بسیاری از استان‌های کشور، نگرشی در میان برخی مربیان، مسئولان و مدیران باشگاه‌های ورزش‌های هوایی و آموزشگاه های هوانوردی وجود دارد که به‌جای تمرکز بر رشد و توسعه‌ی این رشته ، بر حفظ انحصار و محدود کردن رقابت تأکید دارد. این افراد با جلوگیری از ورود مربیان غیربومی، سعی می‌کنند جایگاه خود را حفظ کنند، اما آیا این رویکرد در بلند به نفع ورزش و ورزشکاران آن استان است؟

چرا این انحصار خطرناک است؟
۱. ایستایی در دانش و مهارت‌ها – وقتی رقابت وجود نداشته باشد، مربیان بومی انگیزه‌ای برای به‌روزرسانی دانش و ارتقای سطح خود ندارند.
۲. کاهش کیفیت آموزش– ورزشکاران از یادگیری تکنیک‌های جدید و روش‌های مؤثرتر که توسط مربیان با تجربه از سایر نقاط کشور آورده می‌شود، محروم می‌شوند.
۳. کاهش رشد ملی ورزش– وقتی هر استان در حصاری بسته بماند، ورزش به‌صورت کلی در کشور رشد نخواهد کرد.

نگاهی به مدل‌های جهانی
در بسیاری از صنایع بزرگ، شرکت‌ها برای رقابت در سطح جهانی از افراد متخصص بین‌المللی استفاده می‌کنند. برای مثال:
– کارلوس گوسن، مدیر عامل اسبق نیسان-رنو، از برزیل بود ولی در ژاپن و فرانسه به مدیریت خودروسازی پرداخت.
– پیتر شرایر، طراح آلمانی که برند کیا را متحول کرد.
– تسلا و اپل همواره در جذب بهترین استعدادها از سراسر جهان پیشتاز هستند.

اگر شرکت‌های بزرگ دنیا برای پیشرفت، نیروهای متخصص از کشورهای مختلف جذب می‌کنند، چرا باشگاه‌های ورزش‌های هوایی و آموزشگاه های هوانوردی نباید از مربیان باتجربه از سایر استان‌ها بهره ببرند؟