هرگز فکر نمی‌کردم روزی چنین چیزی بگویم، اما همین حالا کاملاً از فرهنگی که در مسابقات سطح بالای پرواز ایجاد شده بیزار شده‌ام.
در هر رویدادی، یک نفر جانش را از دست می‌دهد یا به شدت آسیب می‌بیند و ما آن را «عادی» تلقی می‌کنیم. خیلی زود صفحه را ورق می‌زنیم و می‌گوییم: «این همان ریسکی است که همه ما می‌پذیریم» و… تا جایی که حتی برگزارکنندگان دیگر زحمت انتشار یک بیانیه عمومی برای ادای احترام را هم به خود نمی‌دهند.

سازمان‌های معتبر ما را آگاهانه به مکان‌هایی می‌برند که ریسک بالای حادثه قطعی است، به خاطر شرایط زمین یا ویژگی‌های محلی. مانند همان مسابقه در چین که من آن را نیمه‌کاره رها کردم.

پول و سیاست اغلب در اولویت قرار دارند، در حالی‌که ایمنی چندان اهمیت ندارد. بارها پیش آمده که اگر خودت در رویداد نبودی یا دوستی در آنجا نداشتی، حتی خبر از حادثه پیدا نمی‌کردی. و اگر هم می‌فهمیدی کسی آسیب دیده، باید به سراغ دوستان نزدیکش می‌رفتی تا چیزی دستگیرت شود. باید مثل یک کارآگاه خصوصی دنبال اطلاعات می‌گشتی.

۶ ژوئیه ۲۰۱۱ در مسابقات جهانی «پیِدراییتا» روزی بسیار تاریک برای ورزش ما بود. دو خلبان باتجربه در دو حادثه جداگانه جان باختند و چندین نفر چتر کمکی کشیدند. فدراسیون FAI مسابقه را لغو کرد. آن زمان پایان عصر بال‌های «Open Class» (بدون گواهی استاندارد) بود و کلاس CCC متولد شد. تنها باری بود که تغییرات اساسی به اجبار اعمال شد. خوشبختانه از آن زمان تاکنون چنین چیزی تکرار نشده، اما همچنان جان آدم‌ها را بیش از حد از دست می‌دهیم.

آیا واقعاً فکر می‌کنیم این وضعیت قابل قبول است؟ آیا حاضرید چنین ریسکی را بپذیرید؟ یا فقط چشم‌پوشی می‌کنید و باور دارید که برای شما اتفاق نخواهد افتاد؟

در مقطعی از زندگی‌ام فکر می‌کردم مرگ در راه این علاقه‌ام پذیرفتنی است، اما امروز، پس از ۴۰ سال و چندین تجربه نزدیک به مرگ، دیگر چنین تصوری ندارم. رفتن برای کسی که می‌رود شاید ساده باشد، اما رنجی که برای دیگران می‌ماند بارها و بارها طاقت‌فرساست. آیا لازم است دوباره شاهد مرگ دو نفر در یک مسابقه باشیم تا دوباره چشمانمان باز شود؟ من باور دارم می‌توانیم بهتر عمل کنیم!

چرا هیچ‌کس جدی درباره ایمن‌تر کردن این ورزش حرفی نمی‌زند؟
 • چرا داشتن یک ردیاب ماهواره‌ای GPS به‌عنوان پشتیبان اجباری نیست و جانمان فقط به شبکه موبایل سپرده می‌شود؟
• چرا هیچ‌کس مجبور نیست ویدیویی از تجربه کافی در استال کردن بال CCC ارائه دهد تا صلاحیت حضور در مسابقات سطح بالا را داشته باشد؟

به جای این‌ها، دوباره به همان مرزهای خطر بازگشته‌ایم؛ فقط این بار با هارنس‌های پیچیده‌تر که ستون فقرات بیشتری را می‌شکنند و همچنان در هر جلسه درباره «عملکرد» و «امتیازدهی» بحث می‌کنیم.