هزار بادهی ناخورده در رگ تاک است
سال ۱۳۹۸ که نظرسنجی سال برای انتخاب ورزشکار برتر هوایی در کشور را راه اندازی کردم، راهی آغاز شد که هم موافقان زیادی داشت، هم مخالفانی. اگرچه عدد مخالفان در مقابل موافقان ناچیز بود ولی مخالفان صدای رساتری داشتند و برخیشان سنگ تمام گذاشتند و صدای ساز مخالفشان را حتی به رسانههای پرتیراژ کشور بردند! تو گویی در این کهندیار همیشه رسم است که درصد ناچیز مخالفان تریبون بزرگتری داشته باشند.
اما همه اینها مانع ادامه راه سروشپرواز نشد. باید راهی که آغاز کردم را می رفتم، هرچند پرسنگلاخ و دور دست باشد. باورتان میشود مرد سال یکی از سالها و شاگردانش، چندی بعد به خاطر یک نقد مشفقانه مرا به فحش کشیده باشند؟ ولی من به یاد روزهای جوانتر که کلاس آواز میرفتم، این بیت حافظ را در گوشه قرچه در دستگاه شور زمزمه میکردم:
من آن نِیام که دهم نقد دل به هر شوخی
درِ خزانه به مهرِ تو و نشانه توست
بنابراین چهار دوره دیگر نیز این نظرسنجی را در قالب انتخاب ورزشکار یا پدیده سال ورزشهای هوایی کشور ادامه دادم. این رویداد خجسته و پراقبال سالهای ۹۸، ۹۹، ۱۴۰۰ و ۱۴۰۲ توسط این رسانه و دو دوره آن به اسپانسری جناب محمودی مدیر محترم باشگاه گیلگلایدر، برگزار شد که در خلال آن به معرفی ۱۰ها ورزشکار و خلبان برگزیده از رشتههای مختلف پرداختیم که از بین آنها برترین چهره هر سال با آراء عمومی جامعه پروازی در قالب یک نظرسنجی گسترده، انتخاب معرفی و تقدیر شدند.
بدین ترتیب که اسفند هر سال بهترین ورزشکارِ دارای کارنامه موفق در سال قبل و همان سال را با رای ورزشکاران هوایی انتخاب کردیم. چرا که فصل پروازی و مسابقات و رویدادها چنین بود که گاهی در تابستان همان سال یا زمستان سال قبل انجام میشدند. یعنی سال ۹۸ بهترین خلبان سالهای ۹۷ و ۹۸ را، سال ۹۹ بهترینِ سال ۹۸ و ۹۹ را و … به همین ترتیب. حتی همهگیری منحوس کرونا هم مانع کارمان نشد. همین الان هم که این حرفها را قلمی میکنم در جنگ با کرونا هستم و چند روز است سرکار نرفته ام!
خوشبختانه امسال شاهدیم که رسانه وزین پرشینایر اسپورت مقدمات برگزاری رویدادی مشابه را البته در شکلی جدید و گستردهتر آغاز کرده است. جا دارد به دست اندرکاران این رویداد، اسپانسرینگ و به ویژه برادر گرامی آقای کاووسی خسته نباشید و تبریک بگوییم.
راههای پیشین را رسانههایی همچون پرواز آزاد و جناب آرایی با کمک پیشکسوتانی همچون جناب اثنیعشری گشودند و راههای جدید برای اطلاع رسانی گستردهتر ورزشهای هوایی کشور را نیز باید یافت و درنوردید تا این ورزش مظلوم در کشور به شایستگی معرفی شود. نیازمند رسانههای تازه نفس، تخصصی و همکاران جدید هستیم. دریغ میخوریم که چرا رفقای گروه چریکی همچون صادق باریکانی که زمانی در همین تلگرام کانال اطلاعرسانی مفید و فعالی در رشته مسافت داشتند، دیگر فعالیت تخصصی رسانهای در این ورزش نمیکنند. چرا کانال اطلاع رسانی سوانح به مدیریت مهندس مهرگان تعطیل شد؟ یا چرا افرادی که دست به قلم هستند، زود از نوشتن دلسرد میشوند و به چند مطلب و چند صباح فعالیت، اکتفا میکنند؟ آیا مثلاً از اطلاعرسانیها و فعالیتهای آموزشی استاد شاهین فلاح در فضای مجازی کم بهره بردهایم؟ البته پیجها و کانالهای شبه رسانه ای زیادند ولی چرا قدیمیها و خوشنامها از این کار کناره میگیرند؟ در شرایطی که این همه مانع و مخالف در ورزشهای هوایی داریم، تکثر و تکثیر رسانه ضروری است. اگر کار نواقص یا حتی دشمنانی دارد، چاره تعطیلی نیست. کما اینکه کار ما و هیچ رسانهای هم خالی از نواقص نبوده است.
جناب کاووسی لطف داشتند از سروشپرواز برای کاندیداتوری دعوت به عمل آوردند ولی طی صحبتهایی ضمن سپاس و عذرخواهی عرض شد، بهتر است فضا و میدان برای رسانهها و افراد جدید باز شود.
در همین جهت، سروشپرواز تاکنون چند بار اقدام به فراخوان برای شناسایی و حتی آموزش آکادمیک علاقمندان به حوزه ارتباطات و رسانه کرده و حتی یکبار اعلام برگزاری کارگاه در این زمینه، برای انتقال تجربیات نموده است که متاسفانه هنوز با اقبال مواجه نیست. هنوز هم این آمادگی را داریم. چرا که به قول فرخی سیستانی:
فسانه گشت و کهن شد حدیث اسکندر
سخن نو آر که نو را حلاوتی است دگر
و به تعبیر اقبال لاهوری:
گمان مبر که به پایان رسید کار مغان
هزار بادهی ناخورده در رگ تاک است
🔵ارادتمند: علیرضا زارعی
مدیر سروشپرواز و دانشجوی دکتری علوم ارتباطات