در صفحات اجتماعی، بارها شاهد تصاویر پرواز کودکان خردسال با پاراگلایدر بودهایم؛ پدیدهای که با عناوینی مانند «خردسالترین خلبان» به شکل فزایندهای مورد توجه قرار گرفته است.
میدانیم که پرواز با پاراگلایدر، به عنوان یکی از ورزشهای اکستریم، نیازمند کنترل هیجانات و بلوغ فکری برای تصمیمگیری سریع در شرایط بحرانی است.
سوالی که ذهن مرا به خود مشغول میکند این است: در صورت بروز اتفاقات اجتنابناپذیر مانند جمع شدگی پاراگلایدر، آیا کودکان خردسال قادر به مدیریت احساسات و واکنشهای خود در زمان کوتاه خواهند بود؟ آیا ممکن است در معرض خطرات جسمی و روانی مضاعف قرار گیرند؟
برای حمایت از این کودکان، لازم است مرزها و قواعد ایمنی مشخص تعریف شود. بررسی تجارب بینالمللی نشان میدهد که حضور کودکان در ورزشهای هوایی اغلب تنها تحت سرپرستی مربیان مجرب و با رعایت حداقل سن مجاز امکانپذیر است.
این مسئله جوانب متعددی دارد و هدف این نوشته، صدور حکم یا تجویز کلی نیست؛ بلکه افزایش حساسیت نسبت به مسائلی است که ممکن است کودکان را در معرض آسیبهای روانی و جسمی قرار دهد.
متین فیروزی
شهریور ۱۴۰۴